Πάμπλο Νερούντα σονέτο 17

Δεν σ αγαπώ σαν να σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλλα που τη φωτιά πληθαίνουν :
σ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσα από την ψυχή και τον ίσκιο. 
Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια :
σ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ άλλον τρόπο,

παρά με τούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια...